SCHOOL

Juul wordt in juli 4 jaar dus dan is de peutertijd voorbij. Als ik hierover nadenk, vraag ik me af waarom die vreselijke clichés altijd zo vreselijk waar zijn? Het lijkt inderdaad gister dat ze geboren is, ze wordt veel te snel groot, te wijs en het kleine lieve “peuterig” meisje verandert voor onze ogen in een kleuter die al heel goed weet wat ze wil.

Ergens is het een geweldige nieuwe fase, maar ergens is het afsluiten van die prachtige periode ervoor ook wel meer dan “een dingetje”.

Dit standaard stukje geldt voor denk ik alle ouders, maar hoe voel je je als je kind daarnaast door het naar school gaan in een wereld vol pindakaas, Nutella en mueslirepen binnenstapt?

Hoe voel je je als moeder als je het lot van je kind en een epi-pen in de hand van de leerkracht moet leggen?

Ik kan je vertellen, dat is op z’n zachts gezegd niet prettig en bezorgde mij nachtelijke hartkloppingen.

Op het moment dat wij na gingen denken over welke school passend was voor Juul, kwamen er een belangrijke afweging naar boven. Waar gaan we voor kiezen? Een school die qua visie en plek passend is of de school die uiteindelijk ons het meest gerust kan stellen qua het opletten op allergieën. Met de hoop dat deze wensen allemaal samen zouden vallen gingen we aan de slag.

De buurt waarin wij wonen heeft een ruim aanbod aan scholen. Kleine, grote, vernieuwende en traditionele scholen. Zelf heb ik ruim 10 jaar in het basisonderwijs gewerkt dus ik wist ook wel duidelijk wat ik wel en niet wilde qua onderwijsvisie. Ook wist ik door mijn ervaringen dat veel scholen mooie plannen hebben, maar ieder kind uniek is, en daardoor vooraf niet te voorspellen is of de tijd op die school een succes wordt.

We kwamen op een school waarbij er kinderen zaten met allergieën, een school die in het verleden wel ervaring hadden met kinderen met allergieën en een school waarvoor het helemaal nieuw was.

De keuze moest uiteindelijk gemaakt worden uit twee scholen. De school die letterlijk achterom ligt maar met geen ervaring, tegenover de school een stuk verder, net buiten onze woonwijk met wél heel veel ervaring en verschillende leerlingen met pinda en noten allergie.

Deze keuze maken vond ik veel moeilijker dan ik van tevoren had ingeschat. De school buiten onze woonplaats was erg vernieuwend en dat sprak ons erg aan. Aan de andere kant gingen alle kinderen uit onze wijk naar de school achterom.

De directie van de school bij ons achterom was heel erg meedenkend. Meteen werd er informatie ingewonnen over hoe andere scholen met allergieën omgingen, de directie nam op eigen initiatief contact op met de Anafylactische stichting om informatie in te winnen en er werd uitgebreid met ons gesproken over wat onze wensen en “eisen” waren.

Na deze gesprekken was voor ons duidelijk dat ondanks dat deze school nog geen ervaring had, ze samen met ons dit wilden oppakken en daarom kozen wij met een opgelucht hart voor de school achterom.

Wat ikzelf ook een bijkomende fijne gedachten vind, is dat de kinderen in de buurt Juul kennen en daardoor het buitenspelen ook veiliger wordt. De kinderen kennen haar van school en weten dus al wat er met haar “aan de hand is”.

De zorgen en beren op de weg die ik had, voordat we aan de zoektocht begonnen ebden geleidelijk weg. Doordat je tijdens de zoektocht antwoord krijgt op de 100 vragen die je als ouder hebt, krijgt het stukje school een gezicht. Je ziet de betrokkenheid en het willen meedenken en dat geeft een goed en veilig gevoel.

Na de zoektocht komt de praktische invulling. Welke afspraken maakten wij met school, ouders en met Juul?

Hierover heb ik de blog ‘ik houd mijn spreekbeurt over het zetten van de Epi-pen’ geschreven.