UIT ETEN

Zullen we een hapje gaan eten?

Uit eten….. Dat hebben we ons hele leven net zoals bijna iedereen heel vaak en zorgeloos gedaan. Ergens samen gaan eten, het is een heel normaal uitje en ook vooral een sociale aangelegenheid. Eten brengt mensen samen, zorgt voor gezelligheid, verbroedering en is laagdrempelig. Denk maar eens aan alle etentjes die je plant met vrienden, de (soms eventueel zelfs verplichte) zakenlunch. Alle mensen eten, overal en graag. Ze eten alles wat ze lekker vinden, wat ze niet kennen maar willen proberen en soms ook iets wat ze helemaal niet zo lekker vinden maar om de ander een plezier te doen.

Eten, in welke vorm dan ook staat voor ons natuurlijk in een ander daglicht. Juul kan namelijk helemaal niet zorgeloos deelnemen aan de voor iedereen zo normale activiteit. Altijd schuilt er gevaar in alle eten dat niet door onszelf is gekocht en is klaargemaakt.

Indien je nu denkt dat wij dus nooit meer buiten de deur eten heb je het gelukkig mis. Zoals ik in mijn eerder blogs ook al aangaf willen wij niet dat er deuren voor Juul sluiten en zeker op het gebied van dit soort sociale activiteiten willen we haar niet tekort doen. Wel vraagt het van ons veel opletten en hier en daar een ervaring met een vervelende nasmaak. Want als je gaat uiteten, leg je eigenlijk je lot in de handen van de ander. Van de kok in de keuken tot de serveerster die de bestelling opneemt en waaraan je door moeten geven wat Juul wel en niet mag eten.

Graag wil ik jullie meenemen in hoe wij zulke situaties aanpakken.

Als wij ergens gaan uit eten en ik weet vooral waar dat dit is, bel ik voordien naar het restaurant. Ik leg uit wat er aan de hand is en ook hoe ernstig het is. Zomaar ergens gaan eten doen we wel maar als het even kan kijk ik vooraf waar en heb ik eerst contact.

Als we in het restaurant zijn maak ik altijd de plek waar Juul gaat zitten even schoon met een hygiënisch doekje.

Vervolgens kiezen we een gerecht dat Juul graag wil eten. Op dit moment komen we dan gelukkig vaak nog niet verder dan vrije veilige gerechten zoals een naturel pannenkoek, tosti ham/kaas of een kinderpizza Margarita. Als de bestelling wordt opgenomen zeggen we altijd dat Juul een ernstige allergie heeft voor noten, pinda en sesam.

Vaak krijgen we dan toch een twijfelende reactie en wordt er gezegd dat ze het even met de keuken gaan overleggen. Het wel of niet blijven eten in het restaurant hangt dan ook van dit moment af. Welk antwoord krijgen we terug? Is het een duidelijk antwoord en is het veilig, dan blijven we. Is het echter een twijfelend of niet duidelijk antwoord dan staan we op en gaan we.

De eerste keer dat we ergens moesten opstaan omdat ze niet aan ons konden vertellen waar de frietjes in gebakken werden voelde erg gek. Ik was daar vooraf ook wel vaker mee bezig. Ga ik dan echt opstaan en lopen we het restaurant uit…? Gelukkig hebben we dit tot nu toe nog maar enkele keren hoeven doen, want het is tot nu toe altijd heel goed gegaan en meestal merken we dat de koks goed op de hoogte zijn.

Als we het eten hebben gekregen laten we Juul voor dubbele zekerheid eerst een heel klein hapje nemen. Ze moet van ons dan ongeveer een minuutje wachten. Indien er niets gebeurt kan ze de rest lekker opeten. Ik merk dat Juul dit ondertussen ook wel begrijpt aangezien we ook altijd benoemen waarom we dit eerst even moeten proberen.

Zoals hierboven beschreven klinkt het best oké en dat is het ook. Wel heeft het mij tijd gekost om echt gerust te gaan uiteten. Eigenlijk is dat stiekem nog steeds niet helemaal zo, maar de positieve ervaringen dragen daar absoluut aan bij.

Laatst zei een collega tegen me dat ze het zo knap vond dat wij gewoon een pannenkoek waren gaan eten. Op zo’n moment ben ik aan de ene kant een beetje verrast, want ja, natuurlijk ga je met je kindjes wel eens een pannenkoek eten. Maar aan de andere kant ben ik dan ook trots, want tot op de dag van vandaag leven en doen we dus volgens ons motto: goed opletten, maar geen deuren sluiten.

Liefs,

Jolien